Kijken naar voetbal Book Cover Kijken naar voetbal
Ruud Gullit
Voetbal algemeen
Ambo| Anthos
2016
295

 

Schrijf je in voor het laatste nieuws!
Door alleen je naam en e-mailadres in te vullen blijf je op de hoogte van de nieuwste voetbalboeken, leukste reviews, de beste kortingen en andere speciale acties!
Ook wij haten spam! Je gegevens zijn bij ons in veilige handen.

KLIK HIER OM DIRECT HET BOEK MET  MAXIMALE KORTING AAN TE KUNNEN SCHAFFEN!>>

Ruud Gullit wil met ons delen hoe hij het spelletje voetbal ziet en doet dat door middel zijn boek kijken naar voetbal.

Om meteen maar met de deur in huis te vallen, ik vind Gullits kijk op voetbal kut. Niet dat ik vind dat hij als analist per definitie onzin uitpraat (ik ben namelijk van het soort dat naar bijna iedere voorbeschouwing kijkt, maar nooit echt luistert naar wat er gezegd wordt, oftewel ik heb eigenlijk geen idee hoe hij over voetbal denkt), maar overal waar Gullit trainer is hij vroegtijdig vertrokken.

En trainers die structureel bij uitblijven van succes opstappen of weggestuurd worden zullen wel niet zo’n goede kijk op het spelletje hebben. En daarom neem ik Gullit al jaren niet zo serieus als het om voetbal gaat. Daar komt bij dat ik net iets te jong was om de grootheid van de speler Gullit in te kunnen zien en daardoor ben ik voor mijn mening veroordeeld tot de resultaten uit zijn trainerscarrière.

Dit is erg kort door de bocht natuurlijk. Ik begrijp dat het trainen van een club veel  meer inhoudt dan de juiste poppetjes op de juiste plaats zetten en ik besef mij dat je best een goede voetbalvisie kunt hebben en toch door allerlei omstandigheden kunt falen. Het zou dus best goed mogelijk kunnen zijn dat Ruud Gullit zijn kijk op voetbal helemaal niet zo slecht is. Laat hem dat dan maar eens bewijzen in zijn boek.

Klik hier voor het boek!

Klik hier voor het boek! >>

Ruud Gullit

We kunnen lacherig doen overig de trainerscarrière van Ruud Gullit (overigens lacht hij waarschijnlijk het hardst zodra hij ziet wat voor geld dat op zijn bankrekening heeft opgeleverd), maar de speler Ruud Gullit was van absolute wereldklasse.

Hij is tweevoudig wereldvoetballer van het jaar geworden. Even ter vergelijking, Arjen Robben vind ik de beste Nederlandse voetballer die ik heb zien spelen maar hij is nooit een serieuze kandidaat geweest om deze prijs te winnen. Eerlijk is eerlijk, hij heeft concurrentie van twee geweldenaars en de spoeling was in Gullit zijn tijd wellicht dunner, maar toch.

Gullit brak door in het betaalde voetbal bij HFC Haarlem, toen nog een eredivisie club. Hij viel op door zijn grote stappen waarmee hij van achteruit het hele veld overstak. Via Feyenoord en later PSV speelde hij in de Nederlandse top en kwam hij op verschillende posities in het veld te spelen. Gullit vormde zich in deze periode tot een multifunctionele speler.

Een wereldster werd hij na de transfer naar AC Milan. Hij vormde samen met van Basten en Rijkaard een Nederlandse enclave bij een uiterst succesvol Milan. Hij won er twee keer de toenmalige Europa cup 1  mee. Hieronder een filmpje met een aantal van zijn mooiste doelpunten.

Zijn hoogtepunt bereikte hij in de zomer van 1988 toen hij met het Nederlands elftal Europees kampioen werd. Hij scoorde in de finale de 1-0.

Langzaam kwam hij minder in de plannen van Milan voor waarna Sampdoria hem wist te overtuigen om bij de club te komen spelen. Het werd zijn productiefste seizoen in de serie A en in de finale van de Coppa Italia scoorde hij het winnende doelpunt uitgerekend tegen Milan. Die besloten hem terug te kopen, maar op veel speeltijd kon hij niet rekenen waarna hij weer voor Sampdoria ging voetballen.

Op 32 jarige leeftijd sloot hij zijn carrier af bij Chelsea. De laatste periode fungeerde hij daar als speler/coach en hiermee startte hij zijn trainersloopbaan. Over deze loopbaan kunnen we kort zijn.

Bij Chelsea won hij nog de FA Cup, maar hij werd er wel ontslagen. Daarna volgde Newcastle United. Hij kwam in conflict met sterspeler en publiekslieveling Shearer. Hij kon het niet winnen van de publieke opinie waarna hij vertrok. Hij keerde terug bij Feyenoord. Bij Feyenoord kon hij niet aan de verwachtingen voldoen waarna hij weer zelf opstapte.

Hij ging naar Amerika en werd trainer van de Los Angeles Galaxy. Vanwege persoonlijke problemen vertrok hij daar. Tenslotte ging hij voor het grote geld naar Terek Grozny, oorlogsgebied in Tsjetsjenië. Daar werd hij vanwege tegenvallende prestaties ontslagen. Een trainersloopbaan kwam zo toch ietwat triest ten einde.

Gullit had nog wel een grote internationale uitstraling en dat kwam hem nu goed van pas. Over de hele wereld is hij nu regelmatig te zien als analist.

Het boek

Het boek kijken naar voetbal geeft je precies dat wat je ervan verwacht. Gullit beschrijft hierin hoe hij vindt dat voetbal tactisch gespeeld en georganiseerd moet worden.

Verwacht niet dat hij iets vertelt over zijn flamboyante privé leven. Dit gebied is hermetisch afgesloten. Hij rept er met letterlijk geen woord over. Ook gaat het maar heel beknopt over zijn carrière als speler en trainer. Ja, om tactieken te verduidelijken grijpt hij soms terug naar voorbeelden uit zijn loopbaan maar heel uitgebreid gaat het er niet over. Alleen in het begin vertelt hij een beetje over de weg die hij heeft afgelegd.

Wat krijg je dan wel te lezen? Gullit legt verschillende speelformaties uit en hoe de linies in deze formaties werken. Hij bespreekt standaard situaties, zowel verdedigend als aanvallend. Hij legt verschillende manieren van drukzetten uit. Trainingsvormen om spelpatronen in te slijpen komen aanbod en hoe je individuele posities kunt invullen.

Ik heb geen boek in mijn bezit waarin zo diep wordt ingegaan op de tactische kant van het voetbal. Het hele boek draait erom. Vaak interessant, zeker, maar het gevaar ligt op de loer dat het wat saai kan worden.

Dat gebeurt in dit boek zodra Gullit na het bespreken van allerlei tactieken overgaat in het uitlichten van spelers die wat hem betreft individuele posities optimaal invullen. Het levert een lange lijst van spelersnamen op met de uitleg waarom Gullit vindt dat deze spelers het op hun positie zo goed invullen. Net iets teveel van het goede voor mij.

Gullits kijk op voetbal

Heeft Gullits Kijken naar voetbal mij kunnen overtuigen dat zijn kijk op voetbal helemaal niet zo slecht is? Jazeker, maar dat is ook niet zo moeilijk. Ik heb geen verstand van de tactische kant van voetbal. Ik ben een balwatcher, zoals Gullit mij zou noemen. Ik volg de bal en vervloek de speler die de bal verliest. Of zijn teamgenoten hem daarbij in de steek laten door verkeerd te bewegen zie ik niet.

Ik heb zelf jaren lang in de kelder van het amateur voetbal gespeeld, maar enige tactische kennis heb ik daar niet opgedaan. Na 10 seizoenen met elkaar gevoetbald te hebben wisten wij nog steeds niet hoe wij een 4-4-2 systeem met onze 4-4-2 systeem moesten verdedigen.  We wilden achterin niet één op één komen te staan en dus hadden we een laatste man. Daardoor moesten onze backs de spitsen oppakken en werd onze 2 centrale verdediger een soort van vrije man.

Als je dat goed uitvoert zou je in een soort 5-3-2 systeem de tegenstander bestrijden. Het probleem bij ons was altijd alleen dat iedereen vanuit zijn oorspronkelijke positie dacht en in 4-4-2 bleef hangen. De backs kwamen te laat naar binnen, de vrije man was wellicht vrij, maar schoof niet door het middenveld in en de rechts en links half schrokken zich de pleuris als ze zagen dat ze ineens 40 meter lege ruimte achter zich moesten bestrijken.

Dit zorgde voor hilarische discussie in de kleedkamer. Als ik daaraan terug denk kan ik maar tot één conclusie komen, we begrepen er geen zak van. In balbezit was het niet veel beter trouwens. Patronen heb ik nooit in ons spel teruggezien. Ons spel bestond uit een lange bal op een soort amateur variant van Zlatan Ibrahimovic en dan maar hopen dat de middenvelders op tijd konden bijsluiten. Je zal het misschien niet geloven, maar we boekten zo nog aardige succesjes ook.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat het niet moeilijk is om mij te overtuigen van je tactische kennis. Ik vind nu dat Gullit best veel van de tactische kant van voetbal weet. Ik vraag mij wel af of iemand die er van zichzelf al meer verstand van heeft nog veel van opsteekt. Ik denk het niet.

Slotsom

In Kijken naar voetbal krijg je wat je verwacht, de tactische kant van het spelletje. Als je hierin niet geïnteresseerd bent is dit boek niets voor jou. Weet je er al veel van dan betwijfel ik of je er veel van gaat leren.

Ik wist er niet veel van en heb er veel van opgestoken en in mijn jaren in de kelderklasse van het amateur voetbal heb ik genoeg spelers gezien die er ook nog wat van kunnen leren. Om te beginnen met zo ongeveer al mijn voormalige ploeggenoten.

Ik sluit niet uit de ik met een andere blik naar de wedstrijd ga kijken, in ieder geval de wedstrijden waarbij ik geen emotionele binding heb. Dan kan ik gaan toetsen of er in Gullit echt een kenner schuilt en ik hem toch serieus moet nemen. Ik sluit het niet uit.

No votes yet.
Please wait...